مقاله صوتی “۱۰ راز بزرگ شاد زیستن”

نسخه متنی

یکی از ترانه های مورد علاقه من “نگران نباش، شاد باش” بابی مک فرین است. دلیلش متن آن ترانه است فکر کنم بد نباشد صحبتم را با حادثه ای که چند وقت قبل برایم رخ داد ادامه دهم.

10 راز بزرگ شاد زیستن

چند وقت پیش فرصتی دست داد تا واکنش مردم را هنگامی که اتوبان در اثر یک تصادف بسته شده بود از نزدیک ببینم. همین طور که ما منتظر باز شدن اتوبان بودیم می دیدم که بعضی در حال گوش دادن به رادیوی خود هستند یکی داشت شیر یا خط می کرد، به نظر می رسید بعضی ها در حال مطالعه هستند و عده ای هم در حال استراحت یا چرت زدن بودند و البته کسانی هم بودند که در چهره آنها عصبانیت و تشویش به وضوح دیده می شد. این طرف و آن طرف پرسه می زدند ناراحت بودند و بد و بی راه می گفتند. این واکنش آنها به شرایطی بود که هیچ کدام از ما کنترلی روی آن نداشتیم. آنها ناراحتی را انتخاب کرده بودند. در آن لحظه سخنی از آبراهام لینکُلن را به خاطر آوردم که گفته بود: “بیشتر افراد آنقدر خوشحال هستند که خود خواسته اند.” فکر کنم بد نباشد به همین مناسبت ۱۰ نکته از کاراترین نکات و شیوه ها را برای شاد تر زیستن یاد آوری کنم:

تصمیم بگیرید شاد زندگی کنید.

همان طور که آبراهام لینکُلن کشف کرده بود، بیشتر افراد اغلب می توانند بین شادی و استرس، آرامش و آشفتگی یکی را انتخاب کنند. شما شادی را انتخاب کنید!

http://media.yadbegir.com/yadmedia/2018/09/10_raze_shad_zistan.mp3

دانلود مقاله صوتی ۱۰ راز بزرگ شاد زیستن

 

مقاله صوتی “۱۰ راز بزرگ شاد زیستن”

به این مطلب رای دهید



 

به اشتراک بگذارید :     
 فیس بوک
کلوب
google plus+

 

برچسب ها:

این مقاله اختصاصاً برای سونا بلاگ دات کام تهیه شده است استفاده از آن با ذکر منبع همراه با لینک آن و نام نویسنده یا مترجم مجاز است

 

در سونا بلاگ دات کام مشترک شوید و آخرین مطالب و مقالات را در ایمیل خود دریافت نمایید

برای عضویت، ایمیل خود را وارد کرده و بروی اشتراک کلیک کنید
مشاهده ادامه مطلب

خطر استفاده از فلزات سمی برای قلب

 

مجله علمی ایلیاد ‌- پژوهشگران گزارش دادند که قرار گرفتن در معرض فلزات سمی مانند آرسنیک، سرب، مس و کادمیوم با افزایش خطر بیماری‌های قلبی و عروقی همراه است. تجزیه و تحلیل آن‌ها از ۳۷ مطالعه که شامل حدود ۳۵۰ هزار نفر بود، نشان داد که قرار گرفتن در معرض آرسنیک، افزایش خطر ابتلا به بیماری‌های عروقی را تا ۲۳ درصد و افزایش خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی را تا ۳۰ درصد افزایش می‌دهد.

قرار گرفتن در معرض کادمیم و مس با افزایش خطر ابتلا به هر دو بیماری همراه بود. قرار گرفتن در معرض سرب و کادمیوم با افزایش خطر سکته نیز همراه است. یافته‌های این پژوهش در مجله‌یBMJ  منتشر شد.

«راجیو چودوری» پژوهشگر، می‌گوید: «این یافته‌ها اهمیتِ فلزات سمی محیط‌زیست در افزایش خطر مبتلا شدن به بیماری‌های قلبی و عروقی را فراتر از نقش عوامل خطرسازِ معمول مانند سیگار کشیدن، رژیم غذایی نامناسب و عدم فعالیت، تقویت می‌کنند.» چودوری، استادیار بهداشت جهانی در دانشگاه کمبریج در انگلستان است.

پژوهشگران می‌گویند: «این مطالعه همچنین بر ضرورت کاهش مواجهه‌ی انسان با این نوع فلزات حتی در شرایطی که سطح متوسط مواجهه با آن‌ها نسبتاً پایین است، تاکید دارد.» آن‌ها اظهار داشتند که پژوهش‌های بیشتری برای درک ارتباط بین فلزات سمی و بیماری‌های قلبی ضروری است.

«ماریا تلز پلازا» و همکارانش در موسسه‌ی بهداشتی کارلوس III در مادریدِ اسپانیا، سرمقاله‌ای را در رابطه با همین موضوع منتشر کردند. آن‌ها می‌گویند که این مطالعه فراخوانی مهم برای توجه به گروهی در حال ظهور از عوامل خطرساز با شیوع بالا در جمعیتِ سراسر جهان است. از آن‌جایی که فلزات سمی، حتی به مقدار کم نیز، با بیماری‌های قلبی مرتبط هستند؛ تلز پلازا و گروهش نتیجه گرفتند که استراتژی‌های وسیع برای به حداقل رساندن قرار گرفتن در معرض این فلزات به پیش‌گیری از بیماری‌های قلبی و عروقی کمک خواهد کرد.

 

نوشته: HealthDay News
ترجمه: آوین تهمتن – مجله علمی ایلیاد

مشاوره رایگان اخذ پذیرش و ویزای تحصیلی از دانشگاه های استرالیا،آمریکا،کانادا،انگلستان ، نیوزیلند و مالزی

در صورتی که مایلید شرایط شما جهت ادامه تحصیل در دانشگاه های خارج از کشور، توسط مشاورین باتجربه و متخصص موسسه «ایلیاد بین‌الملل» ارزشیابی گردد، فرم مشاوره زیر را تکمیل نمایید. پس از دریافت اطلاعات، حداکثر طی دو روز کاری با شما تماس خواهیم گرفت. قابل توجه است که موسسه ایلیاد بین‌الملل دارای مجوز اعزام دانشجو از وزارت علوم ایران می‌باشند.

مشاهده ادامه مطلب

میراث تلسکوپ فضایی کپلر، آیا ما در کیهان تنها هستیم؟

 

مجله علمی ایلیاد – در روز ۶ ژوئن ۲۰۱۸، ناسا اعلام کرد که تلسکوپ فضایی کپلر به پایان ماموریت خود رسیده است. اتاق کنترل این تلسکوپ، نیروی باقیمانده در آن‌را برای ارسال داده‌های ذخیر شده، نگه‌می‌دارد تا همه‌ی اطلاعاتی که در حافظه‌ی این تلسکوپ فضایی باقی مانده است، به زمین مخابره شود. اکنون کپلر پس از ۹ سال اکتشافِ سیارات فراخورشیدی، بازنشسته می‌شود و او بود که توانست انقلابی را نسبت به جهان پیرامون‌مان در ما ایجاد کند و دید ما نسبت به سیارات خارج از منظومه‌ی شمسی را به کلی تغییر داد.

پیش‌تر در مقاله‌ای با عنوان «روزهای بازنشستگی کپلر نزدیک است!» خبر از نزدیکی پایان ماموریت کپلر داده بودیم؛ حال آن زمان فرا رسیده است. کپلر نام دانشمندی اخترشناس است که بر روی این تلسکوپ گذاشته شد. این تلسکوپ فضایی هزاران سیاره‌ی فراخورشیدی که به دور ستاره‌هایی به جز خورشید ما گردش می‌کردند را کشف کرد. شاید بتوان نام این تلسکوپ فضایی را در کنار کاشفان بزرگ تاریخ بشر، «کریستوف کلمب» یا «کاپتان کوک» گذاشت که با کشف‌های‌شان، تاثیرات زیادی بر روی آینده‌ی بشر گذاشتند. کشف سرزمین‌‌های جدید، چیزی است که هر سه انجام دادند!

اما کپلر، تنها یک تلسکوپ بود. این تلسکوپ که در سال ۲۰۰۹ به فضا پرتاب شد را می‌توان مهم‌ترین تلسکوپ، پس از اولین تلسکوپ ساخته‌ی گالیله در سال ۱۶۰۹ میلادی به حساب آورد. به گفته‌ی مسئولین این پروژه در ناسا، تلسکوپ فضایی کپلر در دوران فعالیتش و ماموریت گسترده‌ی «K2» توانست، ۲،۷۲۳ سیاره‌ی فراخورشیدی را کشف کند. از این بین، ۳۰ سیاره خارج از منظومه‌ی شمسی کشف شد که در «کمربند حیات» ستاره‌ی خود بودند و احتمال وجود آب مایع و حیات بر روی آن‌ها بسیار بسیار زیاد است.

پیش از راه‌اندازی تلسکوپ کپلر، تنها تعداد انگشت‌شماری از سیارات فراخورشیدی با روش‌های آشکارسازی کشف و در ادامه کشف آن‌ها تایید شده بود. در حقیقت ما شناخت کمی نسبت به تعداد و ماهیت سیارات فراخورشیدی داشتیم؛ ولی به لطف تکنولوژی فضایی و ساخت تلسکوپی همچون کپلر، توسط ناسا، دید بشر تغییری اساسی کرد. برای کپلر، ماموریتی به‌نام «دیسکاوری ۱۰» تعریف شد که طی آن این تلسکوپ باید مدار ستارگان موجود در بخش کوچکی از راه‌شیری را پیمایش می‌کرد تا سیاراتی هم‌اندازه یا کوچک‌تر از زمین که احتمال وجود حیات بر روی آن‌ها زیاد بود را کشف کند.

قبل از کپلر

پیش از کپلر، تنها نمونه‌ای که ما از منظومه‌ای متشکل از ستاره و سیاره داشتیم، منظومه‌ی شمسی خودمان بود که درباره‌ی همان هم اطلاعاتی اندک داشتیم. دیدگاه ما از منظومه‌ی شمسی، خورشید، سیارات درونی و سنگی و چند غول‌گازی که سیارات آن را تشکیل می‌دادند و هر از گاهی اطلاعاتی درباره‌ی دنباله‌دارها و سیارک‌ها به‌دست می‌آوردیم؛ محدود می‌شد. ما منظومه‌ی شمسی را بسیار منظم تصور می‌کردیم. تصویر ذهنی انسان از منظومه‌های دیگر، به‌همین شکل بود؛ یک ستاره و تعدادی سیاره‌ی سنگی و غول‌گازی.

نظریه‌ی مدل فعلی این است که خورشید و سیارات منظومه‌ی شمسی ما از گاز و گرد و غبار کیهانی به‌وجود آمده‌اند که خورشید در مرکز دیسک غباری قرار دارد و به مرور تاثیرات خورشید باعث شد تا سیارات درونی کوچک و سنگی ساخته شوند و سیارات دورتر، در فضایی سردتر به غول‌گازی تبدیل شوند.

حدود دو قرن است که دانشمندان به‌دنبال مطالعه‌ی رفتار ستارگان و وجود سیاراتی در اطراف آن‌ها هستند، اما زمان کم شب و وجود روشنایی نور خورشید در روز، مطالعه‌ی مستمر دیگر اجرام را دشوار می‌کرد. همچنین وجود جو زمین، مانعی بر سر راه تحقیق دقیق و استخراج داده‌های کاملاً صحیح بود. با این مشکلات و روش‌های رایج و تقریباً ساده، علائمی از چند جرم آسمانی که مشکوک به سیاره‌ای فراخورشیدی بودند، به‌دست آمد؛ ولی تایید آن‌ها می‌توانست دهه‌ها به طول انجامد.

 

اولین کشف

در سال ۱۹۹۰ میلادی، نشانه‌هایی از سیاره‌ای فراخورشیدی، توسط تلسکوپی رادیویی گزارش شد. سیاره‌ای که به دور ستاره‌ای تپ‌اختر می‌چرخید؛ اما این کشف هرگز تایید نشد و هنوز هم وجود سیاره‌ای اصیل که به‌دور ستاره‌ای از نوع تپ‌اختر بچرخد، به‌دست نیامده است. اما خیلی طول نکشید تا «میشل مایور» و «دیدی کولوز» از دانشگاه ژنو، در سال ۱۹۹۵، نخستین کشف از سیاره‌ای فراخورشیدی که به‌دور ستاره‌ای مانند خورشید می‌چرخید را انجام دهند. با تایید رسمی، «PegasiB51» اولین سیاره‌ای بود که خارج از منظومه‌ی شمسی، کشف شد. این سیاره یک غول‌گازی، دارای جرمی به‌اندازه‌ی نصف مشتری و اندازه‌ای بزرگتر از زحل بود که به ستاره‌ی والد خود بسیار نزدیک بود.

 

فاصله‌ای نزدیک‌تر از عطارد به خورشید. فاصله‌ی این منظومه تا زمین هم حدود ۵۰ سال نوری تخمین زده شد. این سیاره هر چهار روز یک‌بار به دور ستاره‌اش می‌چرخد و در قفل گرانشی گیر افتاده است؛ یعنی اینکه همواره یک‌طرفش رو به ستاره و یک‌طرفش پشت به ستاره‌اش است. در نتیجه دمای قسمت رو به ستاره‌اش حدود ۱،۱۰۰ درجه‌ی سانتی‌گراد و دمای قسمت پشت به ستاره‌اش چند صد درجه زیر صفر خواهد بود و طوفان‌های شدیدی با سرعت هزاران کیلومتر در ساعت، ناشی از اختلاف دمای بالا بر روی سطحش ایجاد می‌شود. اما تصور کردن سیاره‌ای غول‌گازی با این فاصله‌ی اندک به ستاره‌اش غیرممکن بود و نیاز به نمونه‌های بیشتر و بیشتری بود. آیا این کشف درست بود یا باز هم اشتباهی رخ داده بود؟ برای پرسش به این سوال، کپلر وارد شد.

ماموریت کپلر

تلسکوپ فضایی کپلر، اولین ماموریت فضایی برای کشف سیارات فراخورشیدی نبود. پیش از آن در سال ۲۰۰۶، آژانس فضایی فرانسه، ماموریتی به‌نام «CoRoT» را کلید زد که موفقیت‌آمیز نبود و این تلسکوپ پیش از کشف اولین سیاره‌اش به‌طور غیر منتظره‌ای خاموش شد. پس از آن بود که کپلر، بدون رقیب و در سال ۲۰۰۹ به فضا پرتاب شد تا سیارات فراخورشیدی را کشف کند. اکتشافاتی با بررسی‌های دقیق‌تر و اطمینانی صددرصدی نسبت به تلسکوپ‌های زمینی در راه بود.

روش‌های زیادی برای بررسی و کشف سیارات فراخورشیدی وجود دارد که هر کدام دارای نقاط قوت و ضعف خود هستند. اما وقتی که مجموعه‌ای منظم از همه‌ی این روش‌ها در کنار هم کار کنند، هم‌پوشانی بین آن‌ها نقاط ضعف را از بین می‌برد و نقط قوت را تقویت می‌کند.

 

روش گذر

این روش از کاهش شدت درخشندگی ستاره، بر اثر عبور سیاره‌ای از مقابل آن بهره می‌برد. روشی زیرکانه که می‌تواند سیاره‌های زیادی را شکار کند. برای توضیح روش، بگذارید مثالی بزنیم. فرض کنید ماه، تنها قمر زمین، هیچ نوری را از خورشید بازتاب نکند و نه در شب و نه در روز، دیده نشود و ما ندانیم که چنین جرمی در اطراف زمین می‌چرخد. با این حال ماه هر ساله، دو تا چهار بار از مقابل خورشید عبور می‌کند و باعث رخداد خورشیدگرفتگی می‌شود. پس با دیدن این رویداد، می‌توانیم متوجه حضور جرمی کروی در اطراف زمین و خورشید شویم.

این همان چیزی است که در روش نورسنجی از سطح ستارگان دیگر انجام می‌شود و کاهش نور ستاره‌ای منفرد، می‌تواند دلیلی بر وجود جرمی در مدار آن باشد. دانشمندان با رسم منحنی نوری حاصل از کاهش نور ستاره، نه تنها وجود سیاره‌ای در مدار آن‌را کشف می‌کنند، بلکه می‌توانند ویژگی‌های مداری، شعاع و خصوصیات جوی آن‌را هم تشخیص دهند. با ترکیب دیگر روش‌ها بر روی داده‌های به‌دست آمده از این منظومه، می‌توان خصوصیات دیگری همچون جرم سیاره، اندازه‌ی آن و ساختار ماهیتی آن‌را نیز، با دقتی بالا تشخیص داد.

کپلر بر اساس روش عبور، سیارات فراخورشیدی را کشف می‌کند. اما چرا برای ساخت این تلسکوپ باید از تکنولوژی‌های جدید استفاده کرد؟ با وجود موانع زیاد بر سر راه تلسکوپ‌های زمینی، چرا برای کشف این سیارات از تلسکوپ فضایی هابل که در مدار زمین قرار داشت استفاده نشد؟

پاسخ این سوالات در میزان بینایی آن‌ها است. هابل در هر لحظه می‌تواند تنها یک منطقه از آسمان به‌اندازه‌ی قرص کامل ماه را رصد کند و از آن اطلاعات جمع‌آوری کند. جمع‌آوری اطلاعات مورد نیاز از یک ستاره، برای کشف سیاره‌ای فراخورشیدی توسط هابل حدود ۲۰۰ سال و تجزیه و تحلیل آن برای تایید کشف سیاره‌ای بیگانه هم حدود ۲۰۰ سال زمان نیاز دارد. قطعاً کنگره‌ی آمریکا اختصاص بودجه‌ای برای تنها بررسی یک ستاره و کشف احتمالی سیاره‌ای فراخورشیدی پس از ۴۰۰ سال را هرگز تایید نمی‌کرد.

هابل قابلیت‌های زیادی دارد، اما نه برای کشف سیارات فراخورشیدی! این تلسکوپ را می‌توان برای تنها ستارگانی مورد استفاده قرار داد که بیش از ۳۰۰۰ سال نوری با زمین فاصله دارند و همچنین سیاره‌ای که از مقابل آن عبور می‌کند باید حداقل ۴۰ درصد از نور آن‌را جذب کند. خب همه‌چیز خیلی محدود شد. این‌ها همه تنها برای ستارگانی صدق می‌کنند که منفرد باشند و نوسان نور ذاتی کمی هم داشته باشند. محدودتر هم شد!

خب، یقیناً ما به ابزاری نیاز داریم که بتواند همزمان تعداد زیادی ستاره را رصد و داده‌های آن‌ها را جمع‌آوری کند. همچنین تغییرات نوری ستاره محدودیتی برای آن ایجاد نکند و فاصله‌ی کمتر از ۳۰۰۰ سال نوری را پوشش دهد و بتواند سیاراتی که مقدار کمی از نور ستاره را جذب می‌کنند را شناسایی کند. از این رو، کپلر با توانایی‌های مخصوص این کار، ساخته شد. در زمان پرتاب این تلسکوپ، قوی‌ترین و بزرگ‌ترین دوربین ساخته شده بر روی آن قرار گرفت. همچنین ابزاری مثل پردازشگر تصویر، مغناطیس‌سنج، لیزر، حسگرهای مادون‌قرمز، آشکارسازهای میکرومتری و چند ابزار دیگر در آن استفاده شد.

اما دوربین ساخته شده برای کپلر این قابلیت را داشت تا همزمان روشنایی ۱۵۰،۰۰۰ ستاره از رده‌ی اصلی که در بخش خاصی از آسمان، در امتداد بازوی کهکشان راه‌شیری قرار داشتند را نظارت کند. این بخش دارای ستارگانی است که تشابه زیادی با خورشید از نظر سن و ترکیبات ذاتی ستاره دارند. بازه‌ی فاصله‌ی این ستارگان با زمین، ۶۰۰ تا ۳۰۰۰ سال نوری است و می‌تواند عاملی باشد برای شانس بیشتر کشف سیاراتی با روش گذر که پیش‌تر درباره‌ی آن توضیح داده شد، زیرا می‌توان نور بیشتری از ستاره جمع‌آوری کرد.

 

دستگاه نورسنج

تلسکوپ کپلر، یک تلسکوپ با ساختار اشمیت است که مورد استفاده‌ی منجمین زیادی در سراسر جهان قرار می‌گیرد. از نظر بزرگی، تلسکوپ کپلر نهمین تلسکوپ بزرگ اشمیت جهان است و در زمان پرتاب بزرگترین تلسکوپ فضایی زمان خود بود. هرچند با این تلسکوپ، نمی‌توان تصویری را ثبت کرد؛ چرا که بصری نیست و برای نورسنجی از آسمان ساخته شده است. دستگاه نورسنج موجود در کپلر، شدت نور ستارگان را اندازه‌گیری می‌کند و منحنی نوری آن‌را به زمین ارسال می‌کند و می‌توان با آن، تغییرات نوری ستاره‌ها را در طول مدت زمانی مشخص، اندازه‌گیری کرد.

این نورسنج ۱.۴ میلی‌متری با ساختار آینه‌ای، از شیشه‌ی بسیار سبک با پوششی از نقره، ساخته شده است. فوکوسر این نورسنج سه زمانه است و در نوع خود بسیار دقیق عمل می‌کند. همچنین تیغه‌ی اصلاح‌کننده‌ی اشمیت، این امکان را به کپلر می‌دهد تا میدان دید ۱۰۵ درجه‌ی مربع از آسمان را داشته باشد.

هیجان‌انگیزترین قسمت تلسکوپ کپلر، فضای بین آینه‌ی اولیه و تیغه‌ی اصلاح‌کننده است که شامل آرایه‌ای از ۴۲ قطعه‌ی سی‌سی‌دی است؛ درست مانند آنچه در گوشی‌های هوشمند درون جیب شما وجود دارد، با این تفاوت که رزولوشن این سی‌سی‌دی‌ها ۹۵ مگاپیکسل است و با یک‌سری لوله‌های گرم‌کننده‌، پشتیبانی می‌شوند. هر کدام از این سی‌سی‌دی‌ها به دو حافظه‌ی فیزیکی متصل است؛ این ۸۴ حافظه، داده‌های ثبت شده را برای ۶۰ روز در خود ذخیره می‌کنند و در این مدت آن‌ها را به زمین می‌فرستند.

شروع ماموریت

تلسکوپ فضایی کپلر در ساعت ۳:۴۹ روز ۷ مارس سال ۲۰۰۹ به وقت گرینویچ (۷:۴۹ روز ۶ مارس به وقت فلوریدا) به‌وسیله‌ی یک موشک دلتا II از پایگاه هوایی کیپ کارناوال فلوریدا، به فضا پرتاب شد و در روز ۱۲ می در مدار خود مستقر و شروع به کار کرد. کپلر در مدار زمین ثابت قرار دارد و دوره‌ی گردش آن به نسبت زمین ۳۷۲.۵۷ روز است که در طول این ۹ سال متغیر هم بود و همواره در سایه‌ی زمین قرار دارد.

طبق گفته‌ی مسئولین این پروژه در ناسا، ماموریتی که برای کپلر تعریف شد، شامل اهدافی برای کشف سیارات فراخورشیدی و شناسایی ویژگی‌های آن بود. سیاراتی که خواص آن‌ها نزدیک به زمین باشد و بتوان برای آن‌ها وجود حیات را متصور شد. هوش‌مصنوعی استفاده شده در این پروژه، به طور خودکار یاد می‌گرفت که اندازه‌ی سیارات را تشخیص دهد و مدلی ریاضی برای دسته‌بندی و توزیع آماری آن‌ها بسازد. همچنین فراوانی سیاراتی را در سیستم‌های دو یا چند ستاره‌ای بررسی کند و اطلاعات طیفی ستارگان میزبان سیارات فراخورشیدی را تجزیه و تحلیل کند.

خیلی از مردم، کپلر را شکارچی سیارات فراخورشیدی می‌نامند؛ در حالی که در واقع کپلر شکارچی نیست. تنها ابزاری است که اطلاعات ستارگان را جمع‌آوری می‌کند و ستارگان نامزدِ داشتن سیاره را از دیگر ستارگان جدا می‌کند. سپس وجود سیاره در اطراف ستارگان نامزد باید مورد تایید مدل‌های نجومی و ریاضیاتی قرار گیرد. درست مانند معدنچیِ معدن طلا؛ همه‌ی اجسام یافت شده توسط او برای تایید طلای واقعی بودن، باید مورد آزمایش قرار گیرند و سپس طلا بودن تعدادی از آن‌ها تایید می‌شود.

همه‌ی اطلاعات ارسالی توسط کپلر به رصدخانه‌های زمینی ارسال می‌شود تا با روش‌هایی غیر از روش گذر، دوباره مورد مطالعه قرار گیرند و ویژگی‌های دیگر آن‌ها نیز شناسایی شوند که این روندی پیچیده و زمان‌بر است. به هر حال داده‌های کپلر، نقطه‌ی شروعی برای کشف سیارات فراخورشیدی است که بتوان داده‌های ارسالی را بعد‌ها تجزیه و تحلیل کرد و سیارات را از ستارگان متغیر یا نویزهای موجود تفکیک کرد.

در واقع ماموریت کپلر ۳.۵ ساله بود؛ ولی با توجه به سطح اکتشافات آن در سه سال اول، ناسا اعلام کرد که این پروژه را تا سال ۲۰۱۶ ادامه خواهد داد. اما اتفاقاتی ناخواسته رخ داد که مسیر ماموریت را به کلی تغییر داد. در کپلر، چهار قطعه‌ی به‌هم پیوسته‌ی چرخ‌دنده‌ای وجود دارد که برای تغییر مسیرهای مورد نیاز استفاده می‌شوند. در ژوئیه‌ی سال ۲۰۱۲ یکی از این چرخ‌دنده‌ها شکست و کپلر با سه چرخ‌دنده‌ی دیگر کار را ادامه داد. در روز ۱۱ می ۲۰۱۳ چرخ‌دنده‌ی دوم نیز شکست و خطری جدی ماموریت کپلر را تهدید کرد. در ماه جولای همان سال و با فاصله‌ای چهار هفته‌ای، دو چرخ‌دنده‌ی دیگر هم شکستند و ماموریت با مشکل بزرگ اصطکاک زیاد روبه‌رو شد. بنابراین در ناسا تصمیمات جدید برای این ماموریت گرفته شد.

ماموریتی جدید!

در روز ۴ آگوست ۲۰۱۳ ماموریت جاری رها شد و ماموریتی جدید به‌نام «K2» برای کپلر طراحی شد. در این ماموریت جدید، کپلر تنها می‌توانست بخش محدود‌تری از آسمان را پیمایش کند و تعداد موارد بررسی آن از ۳۰۰ عدد به ۲۰ عدد کاهش پیدا کرد. اما در ادامه با بهینه‌سازی نرم‌افزاری از راه‌دور، این عدد به ۴۴ ارتقا یافت. برای یک تلسکوپ فضایی معیوب، این عدد هم قابل قبول بود تا بتواند چند سال دیگر به فعالیت خود ادامه دهد.

این عملیاتی نجات برای یکی از پُرهزینه‌ترین ابزارهای آن زمان بود. حال کپلر در ماموریت K2 می‌توانست سیارات مشتری داغ را در اطراف ستارگان بزرگ و سیارات کوچک‌تر را در اطراف ستارگان کوچک‌تر شناسایی کند. دسامبر ۲۰۱۴ بود که اولین سیاره‌ی فراخورشیدی در ماموریت K2 شناسایی شد که نام آن‌را «HIP116454b» گذاشتند. پس از آن کپلر سیارات زیادی را در ماموریت K2 کشف کرد و در ماه ژوئن سال ۲۰۱۶ و پس از سه سال دیگر، این ماموریت هم پایان یافت.

 

دستاوردهای کپلر

تا به امروز، کپلر ۲،۷۲۳ سیاره‌ی فراخورشیدی تایید شده را کشف کرده است که تعدادی از آن‌ها دارای شرایط حیات هستند. البته که کپلر همه‌ی این سیارات را همزمان کشف نکرده است، اما روندی آهسته را در پیش داشت، چرا که برخی از این سیارات نیاز به نورسنجی چندباره‌ای داشتند تا داده‌های مطمئنی را به زمین مخابره کند.

خیلی طول نکشید تا کپلر اولین سیاره‌ی فراخورشیدی‌اش را کشف کند و خیلی زود انتظارات را برای کشف سیارات بیشتر، بزرگ‌تر و کاندیداهای حیات بالا برد. در همین حال، بر روی زمین روش‌های تحلیل داده‌های کپلر کامل‌تر و پیشرفته‌تر شد؛ اما خیلی زود مشخص شد که همه‌چیز آن‌طور که باید خوب پیش نمی‌رود. آن چیزهایی که کپلر کشف می‌کرد، سیاراتی کوچک‌تر از مشتری بودند و اندازه‌ی خیلی از آن‌ها حتی از نپتون هم کوچک‌تر بود. در حقیقت بزرگ‌ترین سیاره‌ی از این مجموعه، بزرگ‌تر از زمین، ولی کوچک‌تر از نپتون بود. نکته‌ی حائز اهمیت این است که نمی‌توان بر روی این نپتونی‌های کوچک خیلی حساب کرد. خیلی از این سیاراتِ سنگی به واقع نمی‌توانند دارای حیات باشند، چرا که نمی‌توانند آب را بر روی خود نگه‌ دارند.

یکی از نتایجی که از داده‌های کپلر استخراج شد، این بود که فاصله‌ی سیاره‌ی عطارد تا خورشید در منظومه‌ی شمسی، که به‌عنوان نزدیک‌ترین سیاره به خورشید است؛ در منظومه‌های دیگر فاصله‌ای دور محسوب می‌شود. به این معنی که در اکثر منظومه‌های فراخورشیدی، سیارات بسیار به ستاره‌ی میزبان‌شان نزدیک هستند.

دیگر نتیجه‌ای که به‌دست آمد، میزان زمانی است که طول می‌کشد تا سیاره‌های فراخورشیدی به دور ستاره‌شان بگردند. در واقع این فرآیندی است که مدت زمان یک سال در این سیارات را محاسبه می‌کند. برخی از این اعداد واقعاً شگفت‌انگیز هستند. به عنوان مثال سیاره‌ای وجود دارد که یک سال آن، تنها ۱۶۸ دقیقه طول می‌کشد!

همچنین کپلر سیاراتی را کشف کرد که فاصله‌ی آن‌ها به ستاره‌ی میزبان‌شان بسیار کم بود. برای نمونه، کپلر سیاره‌ای اَبَرنپتونی کشف کرد که در نزدیک‌ترین فاصله‌اش حدود ۵ میلیون کیلومتر و در دورترین فاصله‌اش ۱۰ میلیون کیلومتر تا ستاره‌ی میزبانش فاصله می‌گرفت. سیاره‌ای بسیار نزدیک به ستاره‌اش، با مداری به شدت بیضوی.

کشف عجیب دیگر کپلر، سیاراتی بود که شبیه به زمین بودند، اما اندازه‌ی آن‌ها از زمین بسیار بزرگتر بود. تحقیق درباره‌ی این سیارات ادامه دارد تا دانشمندان بتوانند ساختار و ماهیت اصلی آن‌ها را شناسایی کنند. چالش اصلی این مطالعه‌ی این سیارات، این است که ما مشابه‌ی چنین سیاراتی را در منظومه‌ی شمسی نداریم.

یافته‌های کپلر و مطالعه‌ی دقیق آن‌ها توسط دانشمندان نظریات تشکیل سیاره بر پایه‌ی ذرات گردوغبار در دیسکی چرخشی را تایید می‌کند. به‌نظر می‌رسد بسیاری از ستارگان کهکشان ما، میزبان حداقل یک سیاره هستند. برآورد می‌شود که حدود ۲۲ تا ۴۰ درصد از این ستارگان، دارای چندین سیاره باشند.

 

همچنین طبق اکتشافات کپلر، مشخص شد که نمی‌توان ساختاری یکپارچه برای منظومه‌های فراخورشیدی متصور شد؛ چرا که ساختار آن‌ها بسیار با هم متفاوت است؛ به ویژه در نوع سنگی یا گازی بودن سیارات نزدیک یا دور به ستاره‌ی میزبان. بر خلاف منظومه‌ی شمسی، بسیاری از این منظومه‌ها دارای سیارات درونی گازی و سیارات بیرونی سنگی بودند و نمی‌توان مدلی واحد را برای همه یا اکثریت منظومه‌ها در نظر گرفت.

 

چیزی عجیب‌تر هم وجود دارد. بسیاری از ستارگان خورشیدمانند در کهکشان راه‌شیری، در سیستمی دوتایی قرار دارند. به این معنی که ستاره‌ای دیگر در کنار آن‌ها وجود دارد. کپلر کشف کرد که سیاراتی وجود دارند که دو ستاره دارند و در فرآیندی عجیب و بسیار پیچیده، به دور این دو ستاره گردش می‌کنند.

کپلر منجر به کشف دنیاهای دور و شگفت‌انگیز زیادی شده است. سیاراتی واقعاً عجیب. به‌عنوان مثال، سیاره‌ای با چگالی بسیار کم، حتی کمتر از هلیوم، اما بنا به دلایلی تحت تاثیر وزن خود، در خود فرو می‌ریزد. یا سیاراتی که از ستاره‌ی میزبان خود درخشان‌تر بودند و این نشان‌گر این بود که آن‌ها سیاره نیستند، بلکه کوتوله‌های سفیدی بودند که پیش‌تر گمان‌ می‌شد، سیاره هستند. سیاراتی از الماس، سیاراتی بسیار داغ با سطحی پوشیده از گدازه، سیاراتی با جو آغشته از تیتانیوم و سیاراتی که در آن‌ها باران‌های الماس و سنگ می‌بارد!

در نهایت؛ ماموریت کپلر منجر شد تا ما کهکشان خود را بهتر بشناسیم. راه‌شیری شامل ۱۰۰ تا ۴۰۰ میلیارد سیاره‌ی خارج از منظومه‌ی شمسی است که ۱۰۰ میلیون از آن ساختاری زمین‌مانند دارند. حدود ۵۰۰ میلیون از این سیارات در منطقه‌ی قابل سکونت قرار دارند که می‌توان ادعا کرد حدود ۳۰،۰۰۰ از این سیارات در فاصله‌ی کمتر از ۱۰۰۰ سال نوری از زمین قرار دارد که نزدیک‌ترین آن ۱۲ سال نوری با ما فاصله دارد. می‌توان این‌گونه گفت که ۲.۷ درصد از ستاره‌های شبیه به خورشید، دارای سیارات زمین‌مانند و قابل سکونت هستند.

حال به این بیاندیشید که کهکشان‌های بسیار زیادی شبیه به کهکشان راه‌شیری وجود دارد و اگر روزی بتوان همه‌ی آن‌ها را بررسی و مطالعه کرد، آن‌گاه در می‌یابیم که شاید زمین ما تنها دهکده‌ای دور افتاده، در اطراف شهرهای بسیار بزرگ‌تر و پیشرفته‌تر باشد و کهکشان ما به مانند کشوری است که در قاره‌ی خود میلیون‌ها کشور همسایه دارد و چه بسا قاره‌های پهناورتری هم در این کیهان بی‌انتها وجود داشته باشد.

این میراث تلسکوپ فضایی کپلر است، آیا ما در کیهان تنها هستیم؟

 

نوشته: علی عمانی – مجله علمی ایلیاد

مشاوره رایگان اخذ پذیرش و ویزای تحصیلی از دانشگاه های استرالیا،آمریکا،کانادا،انگلستان ، نیوزیلند و مالزی

در صورتی که مایلید شرایط شما جهت ادامه تحصیل در دانشگاه های خارج از کشور، توسط مشاورین باتجربه و متخصص موسسه «ایلیاد بین‌الملل» ارزشیابی گردد، فرم مشاوره زیر را تکمیل نمایید. پس از دریافت اطلاعات، حداکثر طی دو روز کاری با شما تماس خواهیم گرفت. قابل توجه است که موسسه ایلیاد بین‌الملل دارای مجوز اعزام دانشجو از وزارت علوم ایران می‌باشند.

مشاهده ادامه مطلب

نوع تازه‌ای از نورون انسان به‌نام میوه‌ی گل رز کشف شد!

 

مجله علمی ایلیاد – گروهی بین‌المللی از دانشمندان علوم عصبی از کشورهای آمریکا و مجارستان موفق به شناسایی نوع جدیدی از سلول مغز انسان شدند که هرگز در موش‌ها و سایر حیوانات آزمایشگاهی دیده نشده است. سلول‌های مغزِ تازه کشف شده که سلول‌های عصبی «میوه‌ی گل رز» نامیده می‌شود، به دسته‌ای از سلول‌های عصبی معروف به سلول‌های عصبی بازدارنده، تعلق دارند؛ این سلول‌ها از فعالیت سایر سلول‌های عصبی در مغز جلوگیری می‌کنند.

دکتر «تاماس» و همکارانش در مطالعات خود به تجزیه و تحلیل نمونه‌ی بافت‌های مغزی دو مرد پرداختند. آن‌ها لایه‌ی فوقانی کورتکس را که بیرونی‌ترین ناحیه مغز است و در آگاهی انسان نقش دارد، برداشتند. این لایه در انجام بسیاری دیگر از فعالیت‌ها که فقط مختص به ما انسان‌ها است، ایفای نقش می‌کند. کورتکس فوقانی، در مقایسه با اندازه‌ی بدن ما، بسیار بزرگ‌تر از آن چیزی است که در دیگر حیوانات یافت می‌شود.

نویسنده و محقق دکتر «گابور تاماس» از دانشگاه Szeged در مجارستان، گفت: «ما هنوز نمی‌دانیم این سلول‌ها چه کاری می‌توانند در مغز انسان انجام دهند، اما نبود آن‌ها در موش به این نکته اشاره می‌کند که مدل‌سازی بیماری‌های مغز انسان، در حیوانات آزمایشگاهی چقدر سخت است.»

دکتر «اد لین» محقق در موسسه‌ی علوم مغزی آلِن، اظهار داشت: «کورتکس فوقانی پیچیده‌ترین بخش مغز است. البته در بین عموم محققان این نقطه نظر وجود دارد که کورتکس فوقانی، پیچیده‌ترین ساختار در طبیعت است.»

بر اساس یافته‌های محققان، سلول‌های میوه‌ی گل رز، مجموعه‌ی منحصربه‌فردی از ژن‌ها را روشن می‌کنند؛ یک نشانه‌ی ژنتیکی که در هیچ کدام از انواع سلول‌های مغز موشِ مطالعه شده، مشاهده نگردیده است. محققان همچنین دریافتند که سلول‌های عصبی میوه‌ی گل رز، سیناپس‌هایی را با نوع دیگری از سلول عصبی در بخش متفاوتی از کورتکس انسان ایجاد می‌کنند که با عنوان سلول‌های عصبی هرمی، شناخته می‌شوند.

دکتر «ربکا هوج» دانشمند بلندمرتبه در موسسه‌ی علوم مغزی آلن، خاطر نشان کرد: «این یکی از اولین مطالعات کورتکس انسان است که این شیوه‌های مختلف را برای مطالعه انواع سلول‌ها ادغام می‌کند.» آنچه سلول‌های عصبی میوه‌ی گل رز را منحصربه‌فرد و متمایز می‌کند، این است که آن‌ها به بخش خاصی از شریک سلولی‌شان وصل می‌شوند؛ یعنی احتمال می‌رود آن‌ها جریان اطلاعات را به شیوه‌ای تخصصی، کنترل کنند.

دکتر تاماس، بیان کرد: «اگر همه‌ی سلول‌های عصبی بازدارنده را به‌عنوان ترمزهای یک خودرو در نظر بگیرید، سلول‌های عصبی میوه‌ی گل رز، اجازه می‌دهد خودروی شما در نقاط بسیار ویژه‌ای در زمان رانندگی متوقف شود. برای مثال، آن‌ها مثل ترمزهایی هستند که فقط در مغازه خواروبار فروشی کار می‌کنند و همه‌ی خودروها به آن ترمزها مجهز نیستند. این نوع سلول ویژه می‌تواند در جاهایی توقف کند که دیگر سلول‌ها قادر به آن نیستند. ما اکنون در تلاش هستیم تا سلول‌های عصبی میوه‌ی گل رز را در سایر بخش‌های مغز هم جستجو کنیم و به نقش بالقوه‌ی آن‌ها در اختلال‌های مغزی پی ببریم.»

دکتر «تریگو باکن» دانشمند در موسسه‌ی علوم مغزی آلن، گفت: «مغز ما انسان‌ها صرفاً مثل مغز بزرگ موش‌ها نیست. افراد برای چندین سال در این مورد اظهار نظر کرده‌اند، اما مطالعه‌ی حاضر از زوایای مختلف به این مساله می‌پردازد.»

این مقاله در مجله‌ی Nature Neuroscience منتشر شد.

 

نوشته: SciNews
ترجمه: منصور نقی‌لو – مجله علمی ایلیاد

مشاوره رایگان اخذ پذیرش و ویزای تحصیلی از دانشگاه های استرالیا،آمریکا،کانادا،انگلستان ، نیوزیلند و مالزی

در صورتی که مایلید شرایط شما جهت ادامه تحصیل در دانشگاه های خارج از کشور، توسط مشاورین باتجربه و متخصص موسسه «ایلیاد بین‌الملل» ارزشیابی گردد، فرم مشاوره زیر را تکمیل نمایید. پس از دریافت اطلاعات، حداکثر طی دو روز کاری با شما تماس خواهیم گرفت. قابل توجه است که موسسه ایلیاد بین‌الملل دارای مجوز اعزام دانشجو از وزارت علوم ایران می‌باشند.

مشاهده ادامه مطلب

تشخیص اسکناس اصل از تقلبی ۵۰ یورویی

در مقاله های قبلی وب سایت سونا بلاگ دات کام مقالاتی با عناوین “ویژگی های امنیتی اسکناس ۵۰ دلاری” و “ویژگی های امنیتی اسکناس ۱۰۰ دلاری” را می بینید. اما در این مقاله به کمک راهکارهایی که توسط بانک مرکزی اروپا ارائه شده است و ما آن را در سونا بلاگ دات کام ترجمه کرده ایم می توانید اسکناس ۵۰ یورویی اصل را از اسکناس تقلبی تشخیص دهید.

نحوه تشخیص اسکناس 50 یورویی اصل از تقلبی

نحوه تشخیص اسکناس ۵۰ یورویی
لمس اسکناس

اسکناس را لمس کنید باید ترد و سفت تر از کاغذ معمولی باشد. در حاشیه سمت راست و چپ اسکناس خطوط برجسته ای وجود دارند که می توانید آن را با انگشتان خود لمس و احساس کنید به این ترتیب حتی کسانی که بینایی ضعیفی دارند به راحتی می توانند اسکناس اصل را شناسایی کنند.

عدد ۵۰ که با فونت درشت، بالا و وسط اسکناس چاپ شده و تصویر اصلی و چاپ برجسته عمودی کنار تصویر ضخیم تر احساس می شوند.

اسکناس ۵۰ یورویی در برابر نور

اسکناس ۵۰ یورویی را در برابر نور قرار دهید و به آن نگاه کنید. یک تصویر کم رنگ می بینید که ظاهر می شود تصویر چهره خانمی به نام یوروپا (در افسانه های یونانی از او گفته شده است) خواهید دید، که پشت سر او ارزش اسکناس و یک پنجره سنگی نمایش داده می شود.

هولوگرام یوروپا در اسکناس 50 یورویی

اگر اسکناس را روی سطحی تیره قرار دهید قسمت روشن تصویر تیره تر خواهد شد و عدد ۵۰ بهتر از بقیه تصویر دیده می شود.

این تصویر یا واترمارک در هر دو سمت اسکناس قابل دیدن است.

دوباره اسکناس را در برابر نور بگیرید خواهید دید که نوار باریک امنیتی به رنگ سیاه در خواهد آمد و روی آن می توانید ارزش اسکناس (۵۰ یورو) را ببینید.

نحوه تشخیص اسکناس 50 یورویی اصل برجستگی عدد

علامت یورو (€)

دوباره اسکناس را در برابر نور قرار دهید خواهید در سمت دیگر اسکناس یک پنجره وجود دارد که داخل آن شفاف می شود به گونه ای که سمت دیگر را می توانید ببینید و در داخل آن تصویر چهره خانم یوروپا قابل دیدن است و اگر اسکناس را برگردانید می بینید این تصویر در سمت دیگر هم قابل دیدن است.

چرخش اسکناس و تغییر رنگ

اگر همان طور که به اسکناس ۵۰ یورویی نگاه می کنید کمی آن را بچرخانید باز هم داخل پنجره ای که در بالا گفته شد تصویری رنگین کمانی از ارزش اسکناس (۵۰ یورو) خواهید دید که در اطراف عدد هم خطوطی همین شکل ظاهر و ناپدید می شوند.

نحوه تشخیص اسکناس 50 یورویی اصل با لمس حاشیه اطراف

حال اسکناس را برگردانید پشت همین پنجره اعداد ۵۰ را به شکل رنگین کمانی مشاهده خواهید کرد.

باز هم به اسکناس کمی زاویه بدهید به کمک نوارهای نقره ای که سمت راست اسکناس قرار دارند باز هم تصویر چهره یوروپا در پنجره دیده خواهد شد و کمی پایین تر تصویر اصلی اسکناس و عدد پنجاه را خواهید دید.

باز هم اسکناس پنجاه یورویی را کمی بچرخانید عدد پنجاه که به رنگ سبز زمردی در گوشه پایین سمت چپ دیده می شود خطی از نور را به نمایش می گذرد که روی عدد بالا و پایین می رود و با بیشتر چرخاندن آن از سبز زمردی به آبی تیره تغییر رنگ خواهد داد.

نحوه تشخیص اسکناس 50 یورویی اصل حرکت نور بر روی عدد50

حروف کوچک

در بخش هایی از اسکناس می توانید حروف بسیار ریزی را مشاهده کنید که برای دیدن آن نیاز به یک ذره بین خواهید داشت. این حروف باید کاملا شارپ بوده و مات نباشند.

اشعه ماوراء بنفش

اگر اسکناس را در برابر اشعه ماوراء بنفش قرار دهید، خود کاغذ درخششی نخواهد داشت.

فیبرهای کوچکی در بافت کاغذ گنجانده شده اند که ظاهر خواهند شد هر فیبر سه رنگ مختلف را به نمایش می گذارد.

روی اسکناس ستاره ها روی پرچم اروپایی دایره های کوچک و چندین ناحیه دیگر به رنگ زرد در خواهند آمد. در پشت اسکناس یک چهارم از دایره ای که در مرکز قرار دارد به رنگ سبز در خواهد آمد. شماره سریال که به صورت افقی روی اسکناس چاپ شده است و همین طور نوار اسکناس به رنگ قرمز در خواهد آمد.

در برابر اشعه uv-c ستاره ها و دایره های کوچک به رنگ زرد در می آیند. ستاره های بزرگ بعضی قسمت ها به رنگ نارنجی یا زرد در می آیند و همچنین یک علامت بزرگ (€) در مرکز دیده خواهد شد.

نحوه تشخیص اسکناس 50 یورویی اصل با اشعه ماوراء بنفش

نور اینفرارد

در برابر اشعه اینفرارد عدد ۵۰ (که در حالت عادی سبز رنگ بود) و بخشی از عدد ۵۰ بزرگ در مرکز اسکناس و همچنین بخش سمت راست تصویر اصلی اسکناس و نوار، نقره ای رنگ دیده خواهند شد.

نحوه تشخیص اسکناس 50 یورویی اصل با نور اینفرارد

در پشت اسکناس علاوه بر پنجره عدد ۵۰، شماره سریال افقی قابل دیده است.

ترجمه: علی یزدی مقدم

تشخیص اسکناس اصل از تقلبی ۵۰ یورویی

به این مطلب رای دهید



 

مشاهده ادامه مطلب

نزدیک و نزدیک‌تر، به شفق‌های قطبی زحل

 

مجله علمی ایلیاد – سال ۲۰۱۷ میلادی، سال فوق‌العاده‌ای برای مشاهدات زحل بوده است. کاسینی نزدیک‌ترین عکس از این سیاره را قبل از سقوط درون آن، گرفت و هابل اکنون از نزدیک شدن این سیاره به انقلاب تابستانی شمالی، استفاده کرد تا نمای حیرت‌آوری را از شفق قطبی در اطراف این سیاره‌ی حلقه‌دار، ثبت کند.

به گزارش آژانس فضایی اروپایی، این تصویر منتشر شده، ظرف چند ماه قبل و بعد از انقلاب تابستانی گرفته شده که بهترین زمان برای مشاهده‌ی شفق قطبی است. این سومین کمپین مشاهده‌ی شفق قطبی زحل است. در سال ۲۰۰۴، هابل درست پس از انقلاب تابستانی جنوبی، شفق جنوبی را مشاهده کرد. در سال ۲۰۰۹، هابل در زمانی استثنایی هر دو قطب را بررسی کرد، به گونه‌ای که از روی زمین، حلقه‌ی آن در لبه دیده می‌شد.

شفق‌های قطبی زحل با زمین متفاوت هستند. بر روی زمین، ذرات باردار الکتریکی خورشید درون میدان مغناطیسی زمین گیر می‌افتادند، با اکسیژن و نیتروژن در جو فعل و انفعال برقرار می‌کنند و این منظره‌ی حیرت‌آور را در عرض جغرافیایی بالا، ایجاد می‌کنند. بر روی زحل و غول‌های گازی دیگر، شفق‌های قطبی در عوض از طریق فعل و انفعال با هیدروژن که مولفه‌ی اصلی جو این سیاره است، تشکیل می‌شوند. نورِ ساطع شده از چنین فعل و انفعالی خیلی پرانرژی‌تر از نوری است که بر روی زمین داریم و تنها در طیف فرابنفش، قابل مشاهده است.

شفق‌های قطبی تفاوت‌های زیادی را نشان می‌دهند. آن‌ها تحت تاثیر باد خورشیدی و چرخش سریع سیاره قرار می‌گیرند. شفق‌های قطبی ویژگی‌هایی به شدت محلی و متغیر دارند.

این تصویر، تصویری ترکیبی از چند مشاهده‌ی شفق قطبی و چشم‌اندازی خیره‌کننده از زحل است که هابل در ماه‌های اولیه‌ی سال ۲۰۱۸ آن‌را به ثبت رسانده است. این مشاهدات چیزی بیش از فقط یک تصویر زیبا هستند. کار هابل با آخرین پروازهای کاسینی بر فراز سیاره‌ی زحل، هماهنگ بود. وقتی تلسکوپ فضایی هابل مشغول بررسی تغییرات در شفق قطبی بود، کاوشگر کاسینی در اعماق مگنتوسفر زحل مشغول جمع‌آوری اندازه‌گیری‌های ارزشمندی بود.

 

محققان به میدان مغناطیسی زحل علاقه‌ی زیادی دارند، زیرا پس از مشتری، دومین سیاره‌ی بزرگ در منظومه‌ی شمسی است. مگنتوسفر زحل، در بهترین حالت دارای قطری به میزان ۱.۲۸ میلیون کیلومتر است.

 

نوشته: آلفردو کارپینتی
ترجمه: سحر الله‌وردی – مجله علمی ایلیاد

مشاوره رایگان اخذ پذیرش و ویزای تحصیلی از دانشگاه های استرالیا،آمریکا،کانادا،انگلستان ، نیوزیلند و مالزی

در صورتی که مایلید شرایط شما جهت ادامه تحصیل در دانشگاه های خارج از کشور، توسط مشاورین باتجربه و متخصص موسسه «ایلیاد بین‌الملل» ارزشیابی گردد، فرم مشاوره زیر را تکمیل نمایید. پس از دریافت اطلاعات، حداکثر طی دو روز کاری با شما تماس خواهیم گرفت. قابل توجه است که موسسه ایلیاد بین‌الملل دارای مجوز اعزام دانشجو از وزارت علوم ایران می‌باشند.

مشاهده ادامه مطلب

پیش‌بینی احتمال وقوع پس‌لرزه با کمک هوش‌مصنوعی گوگل

 

مجله علمی ایلیاد – تخریبی که اغلب به واسطه‌ی زلزله‌های بزرگ ایجاد می‌شود، معمولاً پس از پایان زمین‌لرزه متوقف نمی‌گردد. بسیاری از این تخریب‌ها پس از وقوع زمین‌لرزه‌ی اصلی، در طی همان روز یا حتی چند روز بعد، و به دلیل وقوع پس‌لرزه‌ها و یا لرزه‌های خفیف‌تر ایجاد می‌شوند. این پس‌لرزه‌ها بعضی اوقات می‌توانند آسیب بیشتری را حتی نسبت به خود زلزله‌ی اولیه ایجاد کنند و هر چند ما معمولاً می‌توانیم قدرت پس‌لرزه‌ای را پیش‌بینی کنیم، اما در پیش‌بینی موقعیت مکانی آن چندان موفق نیستیم.

در این راستا، محققان دانشگاه هاروارد و بخش هوش‌مصنوعی گوگل، شبکه‌ی عصبی را تولید کرده‌اند که می‌تواند به ارزیابی این موضوع بپردازد که چقدر احتمال دارد در مکانی خاص بعد از وقوع زمین لرزه، پس‌لرزه‌های بعدی اتفاق بیافتند. بهترین قسمت این ماجرا این است که این شبکه بسیار دقیق‌تر از بسیاری از مدل‌های فعلی است.

بهترین ابزار فعلی موجود برای پیش‌بینی پس‌لرزه‌ها، مدلی است که به مدل «تغییرات تنش کولمب» معروف است. محققان می‌توانند تنش‌های زمین‌شناسی موجود در سنگ‌های اطراف محل زمین‌لرزه را محاسبه کرده و سپس از مدل موجود، برای تعیین احتمال وقوع پس‌لرزه استفاده کنند. متاسفانه، این مدل تنها اندکی دقیق‌تر از بازی شیر و خط است.

لذا به منظور پیش‌بینی بهتر محل پس‌لرزه‌ها، این گروه به هوش‌مصنوعی روی آورده است. این گروه تحقیقاتی ابتدا داده‌های به دست آمده از ۱۳۱،۰۰۰ زلزله و پس‌لرزه را وارد شبکه‌ی عصبی کردند تا بتوانند شبکه‌ی ۵ کیلومتر در ۵ کیلومتری را در اطراف محل زلزله اصلی تشکیل دهند. سپس، آن‌ها داده‌های شبکه‌ی عصبی را که نشان می‌داد چگونه زلزله باعث به وجود آمدن تغییراتی در سطح فشار موجود در مرکز هر سلول می‌شود، وارد مدل کردند. پس از آن، احتمال این که پس‌لرزه در سلول سایت رخ دهد، توسط شبکه برآورد شد.

محققان شبکه‌های عصبی خود را بر روی ۳۰،۰۰۰ حادثه‌ی پس‌لرزه رخ داده پس از وقوع زلزله آزمایش کردند و دریافتند که این شبکه می‌تواند احتمال وقوع پس‌لرزه‌ها را بسیار دقیق‌تر از مدل پیشین، برآورد کند.

اگر چه پیش‌بینی‌های الگوریتم، عاری از خطا نیست، محققان تاکنون از هوش‌مصنوعی راضی بوده‌اند و حتی امیدوار هستند که بتوانند سیستم دقیق‌تری را ارائه کنند. «فب دونس»، پژوهشگر ساینس دیلی، در این خصوص گفت: «پیش‌بینی پس‌لرزه‌های آینده چالشی است که احتمالاً انجام آن برای دانش یادگیری ماشینی مناسب خواهد بود؛ زیرا بسیاری از پدیده‌های فیزیکی وجود دارند که می‌توانند رفتارهای پس‌لرزه را تحت تاثیر قرار دهند و یادگیری ماشین، تاکنون توانسته به خوبی از پس این پیش‌بینی‌ها برآید.» او در ادامه گفت: «من فکر می‌کنم که ما قدم در راه درستی گذاشته‌ایم و امیدوار هستم در این راه به پیشرفت‌های خوبی برسیم.»

 

نوشته: کریستین هاوسر

ترجمه: سهیلا دوست‌پژوه – مجله علمی ایلیاد

مشاوره رایگان اخذ پذیرش و ویزای تحصیلی از دانشگاه های استرالیا،آمریکا،کانادا،انگلستان ، نیوزیلند و مالزی

در صورتی که مایلید شرایط شما جهت ادامه تحصیل در دانشگاه های خارج از کشور، توسط مشاورین باتجربه و متخصص موسسه «ایلیاد بین‌الملل» ارزشیابی گردد، فرم مشاوره زیر را تکمیل نمایید. پس از دریافت اطلاعات، حداکثر طی دو روز کاری با شما تماس خواهیم گرفت. قابل توجه است که موسسه ایلیاد بین‌الملل دارای مجوز اعزام دانشجو از وزارت علوم ایران می‌باشند.

مشاهده ادامه مطلب

دست‌ها را باید شست! در استفاده از شوینده‌های دست، بیشتر دقت کنید.

 

مجله علمی ایلیاد – حتی الکل نیز نمی‌تواند یک محافظ کامل باشد. دانشمندان هشدار دادند که حتی ضدعفونی‌کننده‌های بیمارستانیِ بسیار قوی، در برابر باکتری‌های قوی اثربخشی‌شان را از دست داده‌اند؛ زیرا باکتری‌ها یاد گرفتند خودشان را با محیط وفق دهند تا در هنگام مواجهه با ضدعفونی‌کننده‌هایِ دست زنده بمانند.

بر اساس مطالعه‌ای جدید، درواقع این الکل است که باکتری‌ها نسبت به آن مقاومت پیدا کرده‌اند. این مطالعه باکتری «انتروکوک فاسیوم»، یکی از علل رایج عفونت در بیمارستان‌ها را بررسی کرده است. گروه خاصی از باکتری‌ها تحت عنوان انتروکوک مقاوم به وانکومایسین «VRE» به نظر جهش پیدا کرده‌اند تا در برابر متلاشی شدنِ ناشی از الکل مقاومت نشان دهند. درحالی‌که هنوز زمانِ کنار گذاشتن ضدعفونی‌کننده‌ها فرا نرسیده، محققان می‌گویند که اکنون زمان بازنگری است.

یکی از اعضای گروه تحقیقاتی، زیست‌شناس مولکولی «تیم استینیر» از موسسه‌ی پیتر دوهرتی در استرالیا، گفت: «این پایان ضدعفونی‌کننده‌های دست بیمارستانی نیست، زیرا آن‌ها یکی از کارآمدترین روندهای کنترل عفونت هستند که در سراسر دنیا کاربرد دارند و سازمان جهانی بهداشت «WHO» آن‌را توصیه می‌کند.»

وی می‌گوید: «اما نمی‌توانیم فقط بر ضدعفونی‌کننده‌های حاوی الکل تکیه کنیم و برای بعضی از باکتری‌ها مثل «VRE»، به روندها و سیاست‌های اضافی نیاز داریم. برای بیمارستان، این می‌تواند برنامه‌ی فوق پاکسازی باشد که شامل ضدعفونی‌کننده‌های جایگزین و شاید ضدعفونی‌کننده‌های حاوی کلر است.»

محققان مجموعاً ۱۳۹ نمونه‌ از باکتری انتروکوک فاسیوم را قبل و بعد از استفاده از ضدعفونی‌کننده‌ی دست حاوی الکل از بیماران بیمارستان‌های استرالیایی در سال‌های ۱۹۹۷ تا ۲۰۱۵ آزمایش کردند. پس از اینکه این نمونه‌ها در معرض محلول ضدعفونی‌کننده‌ی حاوی الکل قرار گرفتند، مشخص شد که باکتری‌های جمع‌آوری شده، پس از سال ۲۰۱۰ ده برابر بیشتر در برابر این مواد مقاوم بودند.

در آزمایش‌های کامل‌تر، برخی از نمونه‌های باکتری‌ها برای قفس‌های موش‌ها اعمال شده و سپس با استفاده از محلول‌های ضدعفونی‌کننده‌ی مقاوم بیمارستانی، تمیز شدند. موش‌هایی که با نمونه‌ی باکتری انتروکوک فاسیوم سال ۲۰۱۲ درون قفس قرار داده شدند، بیشتر این باکتری را دفع کردند که نشان می‌دهد الکل در مقایسه با گونه‌های قبلی باکتری‌ موثر نبود و گونه‌های بعدی باکتری مقاومت‌تر بودند.

استینیر به خبرگزاری‌ها گفت: «مشخص است که این فقط یک پدیده‌ی آزمایشگاهی است که در اینجا اندازه‌گیری می‌کنیم. ما نشان می‌دهیم که این خصوصیت باعث شده که باکتری بتواند از روند کنترل عفونت استاندارد فرار کند.» تحلیل ژنتیکی اضافی باکتری‌های مقاوم در برابر الکل، نشان داد که آن‌ها در ژن‌های خاصِ متصل به متابولیسم، سلول را جهش داده‌اند. هرچند، مقاومت باکتری‌ها در برابر الکل به نظر مبنایی ژنتیکی متفاوت آن‌ها با مقاومت در برابر آنتی‌بیوتیک‌ها دارد.

باکتری‌های VRE برای بیمارانی که دوره‌ای آنتی‌بیوتیک مصرف کرده‌اند و ترکیب‌بندی نرمال باکتری‌های روده‌شان را مختل کرده‌اند، خطرناک است. به عبارت دیگر، آن‌هایی که در بیمارستان بیمارتر هستند، بیشتر در معرض خطر قرار دارند. باکتری‌های VRE باعث عفونت مجرای ادرار، محل‌های جراحت و جریان خون می‌شوند و از قبل در برابر دسته‌ای از آنتی‌بیوتیک‌ها از خود مقاومت نشان می‌دادند. تحقیقات بیشتری نیاز است و مطالعات بعدی باید بیمارستان‌های بیشتر، کشورهای بیشتر و گونه‌های بیشتری از باکتری‌ها را پوشش دهند و سعی کنند پیوندی قطعی بین افزایش مقاومت باکتری انتروکوک فاسیوم و استفاده از ضدعفونی‌کننده‌های دست در بیمارستان‌ها برقرار کنند.

در ضمن، ذکر این نکته حائز اهمیت است که پاک‌کننده‌های الکلی به طرق مختلفی سودمند واقع شده‌اند، مثلاً نرخ عفونت‌های MRSA را در بیمارستان‌ها کاهش داده‌اند؛ این ضدعفونی‌کننده‌ها غشاهای سلول‌های باکتری را متلاشی می‌کنند تا آن‌ها را بکشند. اما این پاک‌کننده‌های دست باید همراه با روند‌های دیگر به کار روند و همیشه باید به درستی استفاده شوند. عدم تمایل مردم برای شستن دست‌های‌شان به مدت ۲۰ تا ۳۰ ثانیه، می‌تواند توضیح دهد که چا این باکتری‌ها شانس جهش و مقاومت پیدا کردند.

محققان بیان کردند که علاوه بر مدت زمان طولانی‌ترِ شستن دست‌ها، ضدعفونی‌کننده‌های دست که حاوی درصد بالاتری الکل هستند و ایزوله کردن بهتر بیماران می‌توانند، کمک کننده باشند. همچنین باید به دنبال برنامه‌های پاک‌سازی جامع‌تری باشیم. استینیر گفت: «به سطح بالاتری از کنترل عفونت نیاز داریم که فقط به ضدعفونی‌کننده‌های حاوی الکل تکیه نکند.»

این تحقیق در مجله‌ی علمی Science Translational Medicine منتشر شده است.

 

نوشته: دیوید نیلد
ترجمه: سحر الله‌وردی – مجله علمی ایلیاد

مشاوره رایگان اخذ پذیرش و ویزای تحصیلی از دانشگاه های استرالیا،آمریکا،کانادا،انگلستان ، نیوزیلند و مالزی

در صورتی که مایلید شرایط شما جهت ادامه تحصیل در دانشگاه های خارج از کشور، توسط مشاورین باتجربه و متخصص موسسه «ایلیاد بین‌الملل» ارزشیابی گردد، فرم مشاوره زیر را تکمیل نمایید. پس از دریافت اطلاعات، حداکثر طی دو روز کاری با شما تماس خواهیم گرفت. قابل توجه است که موسسه ایلیاد بین‌الملل دارای مجوز اعزام دانشجو از وزارت علوم ایران می‌باشند.

مشاهده ادامه مطلب

محققان اندام کوچک جدیدی در دستگاه ایمنی انسان شناسایی کردند!

 

مجله علمی ایلیاد – گروهی از دانشمندان در موسسه‌ی تحقیقات پزشکی کاروان در استرالیا، موفق به شناسایی ساختار آناتومی جدیدی در دستگاه ایمنی بدن انسان شدند. این کشف که جزئیات آن در مجله‌ی «Nature Communications» منتشر شد، گام مهمی برای درک چگونگی تولید واکسن‌های بهتر است.

ساختار آناتومی جدید زمانی کشف شد که دکتر «تری گیانگ فان» و همکارانش با استفاده از روش میکروسکوپی سه‌بُعدی باکیفیت در حیوانات زنده، در حال تهیه فیلمی از دستگاه ایمنی فعال بودند. این ساختار که سلول‌های ایمنی مختلفی را در خود جای داده است، جایگاه استراتژیکی برای شناسایی زود عفونت دارد. پس محل مناسبی برای عفونتی است که قبلاً به خاطر سپرده شده است.

دکتر تری گیانگ خاطر نشان کرد: «بسیار جالب است که هنوز اسراری در بدن انسان نهفته است؛ با وجود اینکه دانشمندان برای سه قرن مشغول بررسی و مشاهده بافت‌های بدن از طریق میکروسکوپ بوده‌اند.»

در مطالعه‌ای که بر روی موش‌ها به انجام رسید، دکتر تری گیانگ و همکارانش، موفق به شناسایی ساختارهای نازک و مسطحی شدند که در سطح گره‌های لنفاوی گسترده شده‌اند. این ساختارهای دینامیک، همیشه موجود نیستند؛ آن‌ها زمانی ظاهر می‌شوند که مبارزه بر علیه عفونتی که بدن قبلاً تجربه کرده، مورد نیاز باشد.

محققان همچنین ساختارهای درونِ بخش‌های گره‌های لنفاوی را در بیماران مشاهده کردند که نشان می‌دهد آن ساختارها در مبارزه علیه عفونت مجدد در بدن انسان‌ها و موش‌ها، نقش موثری بازی می‌کنند. محققان توانستند با استفاده از روش‌های میکروسکوپی آزمایشگاهی، ببینند که دسته‌های مختلف سلول‌های ایمنی در SPF تجمع می‌یابند.

سلول‌های B که اطلاعاتی درباره‌ی چگونگی مبارزه با عفونت به بهترین شکل حمل می‌کنند، در آن‌جا جمع شدند. البته سایر سلول‌ها که می‌خواستند در این مبارزه نقش داشته باشند، در آن‌جا بودند. نکته مهم‌تر اینکه، دانشمندان همچنین دیدند که سلول‌های B در حال تبدیل به سلول‌های پلاسما بودند و در مبارزه علیه عفونت نقش داشتند. این عامل می‌تواند گام کلیدی در مبارزه علیه عفونت باشد، زیرا سلول‌های پلاسما پادتن‌هایی را برای شناسایی مهاجم تولید کرده و از بدن در برابر بیماری محافظت می‌کنند.

دکتر «ایموگان موران» نویسنده و محقق گفت: «لحظه‌ی فعال شدن سلول‌های B و جمع شدن‌شان در این ساختار تازه که قبلاً هیچ‌گاه مشاهده نشده بود، خیلی هیجان‌انگیز بود. ما توانستیم حرکت آن‌ها به جهات مختلف و برهم کنش آن‌ها با تمامی سلول‌های ایمنی را ببینیم. این سلول‌ها در مقابل چشمان ما به سلول‌های پلاسما تبدیل شدند. ساختارهای SPF در جایگاه خیلی مناسبی برای مبارزه سریع علیه عفونت قرار گرفته‌اند. به این ترتیب، می‌توانند از بیماری قبل از گسترش آن در مقیاس‌های بزرگ‌تر جلوگیری به‌عمل آورند.»

وقتی بحث از مبارزه علیه باکتری‌هایی است که می‌توانند هر ۲۰ الی ۳۰ دقیقه تعدادشان دو برابر شود، هر لحظه می‌تواند از اهمیت بالایی برخوردار باشد. اگر دستگاه ایمنی بدن‌تان به زمان زیادی برای تجهیز علیه عفونت نیاز داشته باشد، شما جان‌تان را از دست می‌دهید. به همین خاطر است که واکسن‌ها اهمیت زیادی دارند. واکسناسیون به دستگاه ایمنی بدن آموزش می‌دهد تا در صورت بروز مجدد عفونت، بتواند خیلی سریع پادتن درست کند. تا الان نمی‌دانستیم که این اتفاق چگونه و در کجا روی می‌داد. اکنون یافته‌های دانشمندان نشان می‌دهد که سلول‌های B در ساختار SPF به سلول‌های پلاسما تبدیل می‌شوند. این ساختار هم در جایگاه مناسب و استراتژیکی قرار گرفته است و می‌تواند به خوبی در مبارزه سریع بر علیه عفونتِ مجدد، ایفای نقش کند.»

 

نوشته: SciNews
ترجمه: منصور نقی‌لو – مجله علمی ایلیاد

مشاوره رایگان اخذ پذیرش و ویزای تحصیلی از دانشگاه های استرالیا،آمریکا،کانادا،انگلستان ، نیوزیلند و مالزی

در صورتی که مایلید شرایط شما جهت ادامه تحصیل در دانشگاه های خارج از کشور، توسط مشاورین باتجربه و متخصص موسسه «ایلیاد بین‌الملل» ارزشیابی گردد، فرم مشاوره زیر را تکمیل نمایید. پس از دریافت اطلاعات، حداکثر طی دو روز کاری با شما تماس خواهیم گرفت. قابل توجه است که موسسه ایلیاد بین‌الملل دارای مجوز اعزام دانشجو از وزارت علوم ایران می‌باشند.

مشاهده ادامه مطلب

چاپگری که با امواج صوتی چاپ می‌کند!

 

مجله علمی ایلیاد – دانشمندان راهی برای چاپ امواج صوتی پیدا کرده‌اند. فن‌آوری جدید برای چاپگرها این امکان را فراهم می‌آورد تا به نحو دقیق‌تری شکل و ویسکوزیته‌ی قطرات جوهر را کنترل کنند. چاپگر صوتی تنها برای چاپ مقاله‌های کوتاه یا کارت‌های تبریک به کار گرفته نمی‌شود. در واقع، این تکنولوژی می‌تواند برای تولید مواد بیولوژیکی و آرایشی و مواد نوری و رسانا نیز استفاده شود.

خانم «جنیفر لوئیس»، یکی از اساتید دانشگاه علوم انسانی دانشگاه هاروارد در نشریه‌ای خبری گفت: «ما با استفاده از امواج صوتی، تکنولوژی جدیدی را کشف کرده‌ایم که می‌تواند مواد بی‌شماری را به صورت قطره قطره چاپ کند.»

دانشمندان قبلاً از امواج صوتی برای انتشار ذرات و جستوجوی آلوده‌کننده‌ها استفاده می‌کردند. علاوه بر این محققان امواج صوتی را از پیچ و تاب‌های اضافی‌شان جدا کردند و آن‌ها را با کیفیت بی‌سابقه‌ای به سمت منبع اصلی‌شان منعکس کردند. در حال حاضر، دانشمندان از صوت برای ارتقای تکنولوژی چاپ استفاده می‌کنند.

هم اکنون، میکروکپسول‌های مورد استفاده برای تزریق دارو با استفاده از پرینترهای جوهرافشان ساخته می‌شوند. لکن این فن‌آوری فقط می‌تواند مایعاتی را که ده برابر چسبناک‌تر از آب هستند، کنترل کند. در عین حال، چاپگر جدید می‌تواند میکروکپسول‌های ساخته شده از مایعات بسیار چسبناک، از جمله پلیمرهای بیوپلیمر و محلول‌های سلولی را شکل دهد.
آقای «دنیل فارست»، دانشمند موسسه‌ی ویس هاروارد، گفت: «هدف ما این بود که با ایجاد سیستم چاپی که به خواص مایعات وابسته نباشد، ویسکوزیته را از الزامات چاپگرها حذف کنیم. همان‌طور که قبلاً ذکر شد، امواج صوتی، برای شناور ساختن قطرات مایع استفاده می‌شدند. اما آخرین فن‌آوری امواج صوتی برای افزایش جاذبه و چسبندگی ارائه شده است.» ایده این کار، ایجاد میدان آکوستیکی است که به معنای واقعی کلمه بتواند قطرات کوچک را از دهانه‌ی جوهرافشان جدا کند. درست، شبیه به جدا کردن سیب از درخت.»

فرآیند تشکیل آهسته و تدریجی قطره، باعث می‌شود که میکروکپسول‌ها بیش از حد بزرگ و سنگین باشند. اما دانشمندان با فشردن بیش از حد قطرات، می‌توانند رسوبات کوچک‌تری را با ظرافت بیشتری تولید کنند.

در آزمایشگاه، دانشمندان با موفقیت میکروکپسول‌ها را با استفاده از انواع محلول‌های مایع، از جمله عسل، جوهرهای بنیادی، رزین‌های نوری و فلزات مایع، چاپ کردند. لوئیس در پایان سخنانش گفت: «فناوری ما باید تأثیر فوری بر صنعت داروسازی داشته باشد. با این حال، ما بر این باور هستیم که این پلت‌فرمی مهم برای صنایع مختلف دیگر نیز خواهد بود.»

 

نوشته: بروکس های
ترجمه: سهیلا دوست‌پژوه – مجله علمی ایلیاد

مشاوره رایگان اخذ پذیرش و ویزای تحصیلی از دانشگاه های استرالیا،آمریکا،کانادا،انگلستان ، نیوزیلند و مالزی

در صورتی که مایلید شرایط شما جهت ادامه تحصیل در دانشگاه های خارج از کشور، توسط مشاورین باتجربه و متخصص موسسه «ایلیاد بین‌الملل» ارزشیابی گردد، فرم مشاوره زیر را تکمیل نمایید. پس از دریافت اطلاعات، حداکثر طی دو روز کاری با شما تماس خواهیم گرفت. قابل توجه است که موسسه ایلیاد بین‌الملل دارای مجوز اعزام دانشجو از وزارت علوم ایران می‌باشند.

مشاهده ادامه مطلب